Verlichte parkiet

17 juli 2014

Dit is Babisko. ‘Babisko’ betekent  ‘papa/papaatje’ in het Turks. Babisko is erg oud. Hij kan niet meer vliegen en valt om de haverklap van zijn stokje.

 

Ñ
Als ons, mensen, zoiets zou overkomen, zaten we waarschijnlijk wanhopig op de bodem van de kooi. Huilend van frustratie en vermoeidheid. Niet meer de puf om opnieuw omhoog te klimmen, wetende dat je toch weer naar beneden valt. Of we zouden van angst verkrampt op ons stokje zitten en uit alle macht proberen om grip te krijgen op de situatie. “Straks breek ik iets als ik val”, “Dit is vreselijk, dit wil ik niet, dit mag echt niet gebeuren”,  of “Wat als het nog erger wordt en ik helemaal niet meer op mijn stokje kan blijven zitten”.

Babisko niet. Babisko klimt na elke val rustig weer naar boven. Zelfs als hij vier keer direct achter elkaar valt, klimt hij elke keer weer naar boven alsof het zijn eerste val was. Hij zoekt zijn evenwicht op zijn stokje en gaat vrolijk verder met ‘kletsen’ met zijn parkietenvriendje. Geen angst, geen oordeel. Het is gewoon wat het is. Babisko IS gewoon, helemaal in het hier en nu. Babisko is verlicht.

Babisko, ‘papaatje’ of ‘ Vader’?  Ook daar maakt Babisko zich niet druk over.

Deel via: